أقول : شاهصاحب با وصف اين همه امامت و جلالت ، و محدثيت و مفسريت و نبالت ، و جامعيت معقول و منقول ، و حيازت قصب السبق در مضمار فروع و أصول ، براى تخديع عوام و ره زنى معتقدين و هوا خواهان خود تفسير صحيح كلام الهى را تغليط و ابطال مىكنند ، نمى دانم كه چسان حضرات سنيه چنين بزرگى را كه هرگز از انكار و رد و ابطال أحاديث و دخل بىأصل در تفسير كلام الهى و ارشاد نبوى باكى ندارد ، امام و مقتداى خود مىدانند ، و هرگز بر طرائف افادات جناب او نظر بصيرت نمىاندازند ، و حق را از باطل ، و كذب را از صدق تمييز نمىسازند ؟ ! للّه انصاف بايد داد كه تفسير صحيح را ، كه بتصريحات علماى محققين ثابت باشد ، محض بىربط وانمودن و باطل محض پنداشتن در چه مرتبه مستبعد است از طريقهء علماى فخام و فضلاى أعلام ؟ ليكن چون شاه صاحب كارى به مراجعت كتب حديث و تفسير نداشتند ، و خرافات كابلى مىنگاشتند ، و جايى كه در انبان او چيزى نمىيافتند ، هواجس نفسانيهء خود را علق نفيس مىانگاشتند ، و تحرير مىساختند ، از ايشان صدور چنين افادات و اختراعات هيچ عجبى نمىآرد . و للّه الحمد و المنة كه در ما سبق واضح شد كه بتصريحات أكابر أئمهء مفسرين سنيه مثل واحدى ، و بغوى ، و زمخشرى ، و بيضاوى ، و نسفى ، و خويى ، و نيسابورى ، و شربينى مراد از آيهء : النَّبِيُّ أَوْلى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ اولويت جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله بمؤمنين اولويت آن حضرت در جميع امور است ، و وجوب طاعت و نفوذ حكم و لزوم انقياد و اتباع آن جناب از آن ثابت .